Sevdamın sesi sessizliği soluyor şimdilerde
Sözlerime kilit ağzıma mühür vurdum da
Yine de susturamadım sen diye atan kalbimi
Kalbime ne diyim ki hiç böyle sevmedi böyle yanmadı ömründe
Hergün her saat her dakika varlığını hatırlatırken
Ekmek gibi su gibi seni unutmasını nasıl bekleyebilirim ki
Her nefeste biraz daha acı çekerken içime
Yüreğim dilinde dilsiz sözcükler biriktirdi
Her nefeste haykırıyor sessiz sessiz sanki duyacakmışsın gibi

Aslında varlığının yokluğu en acı olan yanı başımdayken
Yıldızlarla aynı mesafede olman kanatıyor içimi
Varlığının yokluğunu tüm soğukluğuyla hissederken hergün
Söndüremiyorum bir türlü sol yanımda ki ateşi
Karanlıksız yapamayan geceler suya muhtaç denizler gibi seviyorum seni

Yaşam soluyorum sayende gülüşüne umut dedim ben
Ne anlamlar yükledim senden habersiz kalbine gönlümü verdim
Yüreğimin en kuytularında seni bir ibadet gibi sevdim
Seni her gördüğümde gözlerin gözlerime deydiği yerde duruyor zaman
Koca şehrin tek kalabalığı seninle ben oluyoruz
Bir saniyeyi bin yıl gibi hissetmek ne demek anlıyorum o an

Hayatımda ki mutluluk çercevelerin içinde hep senin resmin var
Küçük bir mutluluğuma senden milyon tane sığar
Senin olduğun her mevsimimin adı bahar
Küçük bir çocuk bir yetişkinin parmağına nasıl sarılırsa
İşte öyle sarıldı sevdam yüreğine
Hiçbir zaman kabuk bağlamayan hep kanayan yaram olacağını göze alarak sevdim seni
İmkansız olduğunu bile bile iç ağrılarım ne kadar çoksada

mutluluk keli-ME-sinin karşılığı sensin lüğatımda

Belki sen hiç bilmeyeceksin ama günden güne büyüyeceksin ruhumda
Kalbin kalbimin ellerinden hiçbir zaman tutmayacak olsada
Zamansız şehre dönene dek susmayacak bu sessiz sevda
Susmayacak bu sessiz sevda